Ridvan Ismaili
Projekti SAFE CITY po prezantohet si një hap drejt sigurisë dhe rendit, por në praktikë po shndërrohet në një mekanizëm presioni mbi qytetarët. Në çdo hap, qytetari ndodhet përballë kamerave, denimeve dhe ndëshkimeve për çdo lëshim të vogël, pa tolerancë dhe pa konsideratë për rrethanat reale të jetës së përditshme. Ligji pritet të zbatohet me rreptësi vetëm nga njëra anë, ajo e qytetarit.
Ndërkohë, shteti vazhdon të sillet i papërgatitur për situata elementare. Bora në muajin janar, një dukuri krejtësisht e parashikueshme, e gjen institucionin të befasuar, rrugët të pasigurta dhe qytetarët të rrezikuar. Askush nuk mban përgjegjësi për aksidentet, vonesat apo mungesën e mirëmbajtjes, sikur siguria e qytetarëve të mos ishte detyrim institucional.
Krijohet kështu një standard i dyfishtë: qytetari pritet të ndëshkohet menjëherë për çdo gabim, ndërsa shteti nuk mban përgjegjësi për dështimet e veta. Siguria nuk mund të jetë vetëm mbikëqyrje dhe denime, ajo fillon me infrastrukturë funksionale, planifikim, transparencë dhe llogaridhënie.
SAFE CITY nuk duhet të jetë një qytet i frikës dhe ndëshkimit, por një qytet i përgjegjësisë së përbashkët. Pa këtë ekuilibër, projekti rrezikon të humbasë qëllimin e tij dhe besimin e qytetarëve.