Pjesëmarrja e zëvendëskryeministrit të Maqedonisë së Veriut, Bekim Sali, në Takimin e Liderëve 2026 në Davos, të organizuar nga Abraham House, ka hapur më shumë pikëpyetje sesa mesazhe politike me peshë.
Sali, si njeriu i dytë në hierarkinë e qeverisë dhe përfaqësues i shqiptarëve në ekzekutivin e Shkupit, ka komunikuar publikisht për pjesëmarrjen e tij pa përdorur gjuhën shqipe, duke zgjedhur një diskurs tërësisht në gjuhë të huaj. Ky veprim shihet si problematik, jo thjesht në aspektin formal, por në dimensionin politik dhe përfaqësues.
Si zëvendëskryeministër shqiptar, Bekim Sali është pikërisht figura që duhet ta respektojë dhe ta mbrojë gjuhën shqipe, sidomos në paraqitjet publike ndërkombëtare, ku identiteti politik dhe kombëtar artikulohet përmes simbolikës dhe gjuhës. Mungesa e shqipes në këtë rast nuk është detaj teknik, por zgjedhje politike.
Edhe më e diskutueshme është simbolika e dhuratës që Sali ka ndarë gjatë këtij takimi. Një dhuratë me figurë e Nënë Terezës, e njohur me emrin e saj ne gjrin familjar në Shkup si Gonxhe Bojaxhiu. Nënë Tereza, ashtu si vetë zëvendëskryeministri, ka lindur në Shkup dhe ishte shqiptare. Pikërisht për këtë arsye, kjo simbolikë do të duhej të shoqërohej me një narrativë të qartë identitare dhe kulturore, gjë që nuk ka ndodhur.
Në mungesë të gjuhës shqipe dhe të një artikulimi të drejtpërdrejtë për përkatësinë shqiptare të figurës së Nënë Tereza, gjesti rrezikon të mbetet thjesht dekorativ, pa mesazh politik dhe pa qëndrim përfaqësues.
Për një zyrtar të këtij niveli, përfaqësimi nuk matet vetëm me pjesëmarrje në panele ndërkombëtare, por me qartësi qëndrimi, përgjegjësi ndaj rolit dhe respekt ndaj komunitetit që përfaqëson. Në këtë rast, prania e Bekim Salit në Davos ngre pyetjen thelbësore:
a ishte ky një angazhim për përfaqësim real politik të shqiptarëve, apo thjesht një prezencë protokollare pa substancë?