Shkruan: Muhamer Pajaziti
Flamuri Autoktonous nuk është simbol i urrejtjes, ndasive etnike apo intolerancës, siç tentohet të interpretohet në mënyrë të ngushtë dhe politike.
Në thelb, ky flamur shpreh një të vërtetë historike dhe civilizuese: shqiptarët janë ndër popujt më të hershëm të Ballkanit, autoktonë në trojet e tyre, të cilët, për shkak të proceseve historike dhe copëtimit të padrejtë territorial, sot gjenden të ndarë në pesë shtete.
Por dikujt e vërteta historike po i dhemb, sepse ekziston ende mentaliteti që çdo element i identitetit shqiptar – flamuri, gjuha, historia apo simbolet kulturore – të interpretohet si kërcënim dhe jo si pasuri.
Prandaj u arrestua një i ri në Kumanovë, por simbole të tilla kombëtare fatkeqësisht dhe çuditërisht janë larguar edhe nga staudimi kombëtar i Tiranës.
Në Ballkan, për shekuj me radhë, gjuhës shqipe iu mohua e drejta e përdorimit publik.
Shqiptarëve u ishte ndaluar leximi i librave të rilindasve, hapja e shkollave shqipe, e madje edhe mësimi i alfabetit të tyre.
Çdo përpjekje për kulturë, gjuhë, vetëdije kombëtare e arsimim u konsiderua rrezik, ndërsa ata që guxonin të mbronin identitetin e tyre, burgoseshin, internoheshin apo shpalleshin armiq.
Edhe sot, në disa vende të rajonit, një pjesë e autoriteteve vazhdojnë ta lexojnë gabimisht simbolet shqiptare jo si pjesë të mozaikut kulturor të Ballkanit, por si mjet destabilizues. Ky është mentalitet i vjetër, i trashëguar nga periudha që nuk i përkasin Europës demokratike, as rendit modern kushtetues, e aq më pak shoqërive multikulturore.
Nëse rajoni dëshiron të ecë drejt Europës, duhet ta mësojë një parim themelor të demokracisë: identiteti kulturor nuk është rrezik, por pasuri. Askush nuk duhet të frikësohet nga një flamur që nuk kërkon territore, por dëshmon kujtesën historike të një populli.